Yüreğimdeki Çocuk

Yüregimde bir çocuk

Sevinçle hüznü

Bir arada yaşıyor

Bir elinde umut çiçekleri

Digerinde mutsuzluk dikenleri...

Yüregimdeki bu çocuk aglıyor,

Batmış eline

Mutsuzluk dikenleri...

Umut çiçekleri

Gönlünü okşuyor...

Kendisini

Bekleyen geleceği

Umut çiçeklerinde

Biliyor...

Yüregimdeki çocuk

Ellerin de

Umut çiçekleri,

Gözlerinde

Bir ümit ışıgı yanıp sönerken

Kendisine sevgiyle uzanacak

Bir dost eli bekliyor...

Yüregimdeki çocuk

Bir elinde umutsuz dikenleri

Digerinde umut çiçekleri

Gözlerinin içi gülüyor...

Yüregimdeki bu çocuk

Gelecekten umutlu

Hayatla barışık yaşıyor...

Umut Kırtaş

acıyı veren

anlatamadığım

ya da

anlayamadığın değil

paylaşamadığın..

özer bal

cırcır böceği

Bir gün New-York'ta bir grup iş arkadaşı, yemek molasında dışarıya çıkar.

Gruptan biri, Kızılderili'dir. Yolda, insan kalabalığı, siren sesleri, iş makinelerinin çıkardığı gürültü ve korna sesleri arasında ilerlerken, Kızılderili, kulağına cırcır böceği sesinin geldiğini söyleyerek böceği aramaya başlar. Arkadaşları, bu kadar gürültünün arasında bu sesi duyamayacağını, kendisinin öyle zannettiğini söyleyip yollarına devam eder. Aralarından bir tanesi inanmasa da, onunla aramaya devam eder. Kızılderili, yolun karşı tarafına doğru yürür, arkadaşı da onu takip eder. Binaların arasındaki bir tutam yeşilliğin arasında gerçekten bir cırcır böceği bulurlar. Arkadaşı, Kızilderili'ye: 'Senin insanüstü güçlerin var. Bu sesi nasıl duydun?' diye sorar. Kızılderili ise; bu sesi duymak için insanüstü güçlere sahip olmaya gerek olmadığını söyleyerek, arkadaşına kendisini takip etmesini söyler. Kaldırıma geçerler ve Kızılderili cebinden çıkardığı bozuk parayı kaldırımda yuvarlar. Birçok insan, bozuk para sesini duyunca sesingeldiği tarafa bakarak, onun ceplerinden düşüp düşmedigini kontrol eder. Kızılderili, arkadaşına dönerek: 'Önemli olan, nelere değer verdiğin ve neleri önemsediğindir. Her şeyi ona göre duyar, görür ve hissedersin. 'der.

Çakıl Taşları

"şu gönlümün

bir

umudu

gülüm

. .

gözLerimiN

yaşında

mı?"

benim çakıl taşlarım var

irili ufaklı

kaybolduğumda yere yayıp yol yaptığım

çakıl taşlarım var

her yerden topladığım

boşluğa düştüğümde

oyunlar yaratıp oynadığım

benim bir sözlüğüm var

unutulmuş bir dil

oysa ki içinde her şeyin anlamı gizli

benim bir gözlüğüm var

sol camı kırıldı

taktığım zamanlarda içini gösteren adeta

sen hiç “hiç” oldun mu,

birden duruldun mu?

bulanıkmış berrakmış her suyu içtin mi?

altında ağ olmadan yerden yükseldin mi?

tam zevkine varmışken birden yere düştün mü sen?

düştün mü sen?

benim hiç boyanmamış dört duvarım var

çatlaklarından sızıp içinden geçtiğim

benim hiç yıkılmamış duvarlarım var

dikkatle baktığımda ardını gördüğüm adeta

sen hiç “hiç” oldun mu

birden duruldun mu?

bulanıkmış berrakmış her suyu içtin mi?

altında ağ olmadan yerden yükseldin mi?

tam zevkine varmışken birden yere düştün mü sen?

düştün mü sen?

benim bir hikayem var sonunu yazmadığım

benim bir sevgilim var

henüz tanışmadığım

benim umudum var

benim umudum

benim umudum var

benim umudum

sevgi

Aşk köprü kurmaktır.

İnsanlar köprü kuracakları yerde,

duvar ördükleri için yalnız kalırlar.

* * *

Sevgi neydi ?

coşkun akan dere

sonbahar rüzgarıyla ürperen yapraklar

cama vurup dağılan yağmur damlaları

bir yürek çarpıntısı

sonunda coşkun dere durulur

yapraklar kurur dökülür

yağmur diner güneş çıkardı

sevgi neydi ?

sevgi sahip çıkan,

dost,

sıcak insan eli

insan emeğiydi

sevgi iyilikti

sevgi emekti...

Hep Kahır

Dur.

Bırak.

Kaynasın kahvenin suyu

Bana İstanbul'u anlat nasıldı

Bana boğazı anlat nasıldı

Haziran titreyişleri kaçak yağmurlar ardı

Yıkanmış kurunur muydu yine o yedi tepe

Ana şefkati gibi sıcak güneşte......

İnsanlar gülüyordu de

Trende vapurda otobüste

Yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle

Hep kahır

hep kahır

hep kahır

hep kahır

Bıktım be.

Dur.

Bırak kalsın açma televizyonu

Bana İstanbul'u anlat nasıldı

Şehirlerin şehrini anlat nasıldı

Beyoğlu sırtlarından yasak gözlerimle bakıp

Köprüler

Sarayburnu

Minareler

ve Halice

Deyiverdim mi bir merhaba gizlice

Dur.

Bırak.

Kımıldama kal biraz öylece ne olur

Kokun İstanbul gibidir

Gözlerin İstanbul gecesi

Şimdi gel sarıl sarıl bana kınalım

Gök kubbenin altında orda da beraber

Çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali

Hasretimin çölünde sanki bir pınar gibi

cem karaca

sis

İki şehri var gecenin, biri gözümde
tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur
gibi çöken siste, bana bu uykusuz
şehri niye bıraktın, göze alamadığım
bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,
gece değil istediğin hayli karanlık
bakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmak
hevesindesin! Gözlerini anlıyorum henüz
bağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;
gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız
göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,
ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,
öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,
sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak
şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim:
Biri hepimizle gözgöze gibi hala uykusuz,
biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,
bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum
konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,
gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde
Kimsenin kimseye gözü değmiyorsa, şiir niye ?
haydar ergülen