sevgi

Aşk köprü kurmaktır.

İnsanlar köprü kuracakları yerde,

duvar ördükleri için yalnız kalırlar.

* * *

Sevgi neydi ?

coşkun akan dere

sonbahar rüzgarıyla ürperen yapraklar

cama vurup dağılan yağmur damlaları

bir yürek çarpıntısı

sonunda coşkun dere durulur

yapraklar kurur dökülür

yağmur diner güneş çıkardı

sevgi neydi ?

sevgi sahip çıkan,

dost,

sıcak insan eli

insan emeğiydi

sevgi iyilikti

sevgi emekti...

Hep Kahır

Dur.

Bırak.

Kaynasın kahvenin suyu

Bana İstanbul'u anlat nasıldı

Bana boğazı anlat nasıldı

Haziran titreyişleri kaçak yağmurlar ardı

Yıkanmış kurunur muydu yine o yedi tepe

Ana şefkati gibi sıcak güneşte......

İnsanlar gülüyordu de

Trende vapurda otobüste

Yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle

Hep kahır

hep kahır

hep kahır

hep kahır

Bıktım be.

Dur.

Bırak kalsın açma televizyonu

Bana İstanbul'u anlat nasıldı

Şehirlerin şehrini anlat nasıldı

Beyoğlu sırtlarından yasak gözlerimle bakıp

Köprüler

Sarayburnu

Minareler

ve Halice

Deyiverdim mi bir merhaba gizlice

Dur.

Bırak.

Kımıldama kal biraz öylece ne olur

Kokun İstanbul gibidir

Gözlerin İstanbul gecesi

Şimdi gel sarıl sarıl bana kınalım

Gök kubbenin altında orda da beraber

Çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali

Hasretimin çölünde sanki bir pınar gibi

cem karaca

sis

İki şehri var gecenin, biri gözümde
tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur
gibi çöken siste, bana bu uykusuz
şehri niye bıraktın, göze alamadığım
bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,
gece değil istediğin hayli karanlık
bakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmak
hevesindesin! Gözlerini anlıyorum henüz
bağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;
gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız
göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,
ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,
öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,
sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak
şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim:
Biri hepimizle gözgöze gibi hala uykusuz,
biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,
bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum
konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,
gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde
Kimsenin kimseye gözü değmiyorsa, şiir niye ?
haydar ergülen

İki gözüm..

Yok mu, senin insafın yok mu

Bir güler yüzün çok mu

Dağ mısın taş mısın

Uzak mı bu eda bu hal tuzak mı

Hak mısın bana yasak mı

Dost musun düşman mısın

İki gözüm seneler geçiyor

Gönül ektiğini biçiyor

Bir selam lütfet

Bu ne çok hasret

Gel barışalım artık

Can özüm bahar geldi

Dalları kiraz bastı

Yedi kat eller yakınım oldu

Gel kavuşalım artık

sezen aksu

geceler düşman

Takvimlerden haberin yok mu geçiyor yıllar

Bana küsmüş yüzüme gülmez zalim aynalar

Kimimiz yorgun, kimimiz solgun, kimi isyankar

Acı gerçek bu, ömrümüz bir su, içiyor yıllar

Hani nerde beklenenler

Medet umdum senelerce

Acılar hep dolu dizgin

Yine hayır yok gecelerden

Vakit geç olmuş, dönülmez yolmuş, yürek bin pişman

Bundan böyle bana meyler dost, geceler düşman

Söz - Müzik : Adnan Ergil

sürgün

gökyüzünde, yeryüzünde

gün doğduğunda,

her gün ilk gün gibidir.

yoksa eğer ümit,

gün doğsa da

her yer loş ve karanlıktır.

yar gurbette,

can yürekte

bir kafeste,

ne amansızs

onsuz ayrılıktır,

geçmez zaman

her gece hep aynıdır.

fırtınada, ak ayazda

sürgün, her yerde hep aynıdır.

gül açsa da, kuş uçsa da

görmez dargındır.

her durakta, her uykuda

sürgün, her nefeste yalnızdır.

her şafakta, her yudumda

hasret sancıdır.

yol alsa da, ses duysa da,

dağ aşsa da

her adım son,

her an son adımdır

tek başına, yalnızlık bir yankıdır

fırtınada, ak ayazda

sürgün, her yerde yalnızdır.

gül açsa da, kuş uçsa da

görmez dargındır.

zülfü livaneli

biraz kül.. biraz duman

biraz kül biraz duman o benim işte

kerem misali yanan o benim işte

inanma gözlerine ben ben değilim

beni sevdiğin zaman o benim işte

"ben seviyorsam sen bahanesin..."